country talk #8
Wandelwurm of wandelflow?

Over wandelen is veel te zeggen.
Het is goed voor iedereen, het is een ontzettend simpele en uiterst effectieve manier om je gezondheid, humeur en geest een flinke positieve boost te geven!
Maar ken je dit…

Licht zwetend loop je een steile helling op, of wandel je langs een saaie rechte weg met langs je heen razend verkeer. Dan plopt er opeens een liedje in je hoofd. Niet eens persé een goed of mooi liedje, meestal is het iets banaals of raars. Maar het past in de cadans van je stappen, en het laat zich niet verdrijven. Een zogenaamde oorwurm. Als wandelaar heb ik er een grondige hekel aan.

Want, als ik dan geniet van een mooi uitzicht, of de heerlijke donkere najaarsbosgeur opsnuif, sta ik niet te wachten op: ‘Altijd is Kortjakje ziek’ of  ‘Bim, Bam, Bim, Bam, loeënde klokke’ en dat dan juist dát deuntje mijn wandelmaatje wordt voor die dag… Zo heb ik dagen door het Engelse landschap gelopen over het Hadrians Wallpath met in mijn hoofd ‘The only way is up…baby’, terwijl ik bergop liep te zwoegen over de steile crags van de Wall.

Ik heb hier en daar eens nagevraagd en vrijwel iedereen herkent het. Niemand ervaart het als positief, meer als een onprettige bijkomstigheid. Is het op het ritme van je stappen? En klikt zich in je hoofd daar een bijpassend liedje op af? Kun je er invloed op uitoefenen, kun je het ombuigen naar iets wat je wel mooi of leuk vindt? Het is meestal een refreintje, een kort stukje dat repeterend steeds weer opduikt. Waar komt het verschijnsel eigenlijk vandaan?

Als ik op het internet surf om er meer van te weten te komen, vind ik diverse wetenschappelijke artikelen. De oorwurm wordt beschreven als ‘een melodie, met of zonder woorden, die zich onvrijwillig manifesteert in de gedachten van een persoon’. Een mooie en treffende definitie, maar nog geen goede verklaring. Maar na wat meer gedegen google-onderzoek kom ik er toch achter. Het is niet mijn dwangmatige gedachtengang. Het is geen boodschap vanuit mijn onderbewuste aan mijn ‘zelf’. Uit diverse onderzoeken blijkt dat de oorwurm opduikt als de auditieve cortex in mijn hersenen zich doodverveelt bij gebrek aan stimuli. Daarom gaat het brein zelf een bekend deuntje zingen. Mijn hersenen kiezen zelf de wurm bij gebrek aan gedachten!

Het is dus pure ontspanning! [YC]

Meer info
Naar de homepage van countrygirls.nl.
Abonneer u hier op onze country talks.